Dag 15: Er is een tijd van gaan en een tijd van thuiskomen

Als je een blog schrijft moet je hem afmaken. Wel een waarschuwing vooraf: Een saaie reisdag bevat misschien genoeg inhoud om te vertellen maar beelden om dit verhaal kracht bij te zetten zijn lastiger. Weinig foto's, sterker nog..geen foto's vandaag maar extra veel slap gelul dus.

Vanochtend stonden we op tijd op. Niet om rope drop te halen, niet om de drukte bij de parken te ontlopen.  Nee vandaag stonden we op om de shuttlebus naar het vliegveld te nemen .

We hadden nog even dus we konden mooi nog even een snel ontbijtje scoren en ondertussen jaloers kijken naar de mensen die zich klaar maakten voor hun hoogstwaarschijnlijk magische parkdag. 

Toen we ook het foodcourt gedag hadden gezegd was het hoogste tijd.. om onszelf en 3 koffers vol met souvenirs naar buiten te slepen. Hier wachtte ons de eerste verrassing van de dag.

De shuttlebus die door de reisorganisatie geboekt was om ons naar het vliegveld moest brengen was in geen velden of wegen te bekennen.. een ook niet bij ons hotel...

Na telefonisch spoedoverleg met het reisbureau bleek dat de Shuttle ook niet meer zou komen en dat de beste optie was om een taxi te nemen. Gelukkig was deze binnen mum van tijd ter plaatse en zo vertrokken wij dus voor de laatste keer het Walt Disney World Resort af. 

Bij Orlando Airport ging alles soepel en zo zaten we dus 2 uur voor boarding bij de gate te wachten op het vliegtuig dat ons naar Chicago zou brengen waar de overstap plaats zou vinden.

Meestal worden dit soort wachtmomenten opgevuld door schrans partijen. Helaas was de foodcourt afgesloten wegens verbouwing dus hebben we de tijd opgevuld met wachten... op een stoel... heel lang....

Afijn, vliegtuig kwam iedereen erin en in tegenstelling tot 10 jaar geleden keurig op tijd de lucht in. 

Op Chicago wachtte ons een lange wandeling aangezien we op gate G4 aankwamen en voor onze vlucht naar Amsterdam bij gate C11 op ons wachtte. 

Na een aanvaring met een gehaaste reiziger die het nodig vondt Cas aan de kant te duwen (heb Erica de hele vakantie niet zo hard zien rennen) kwamen we mooi tijd aan bij de gate waar het boardingsproces al was begonnen voor onze laatste vlucht.

Eenmaal aan boord ging het minder soepel. Eerst moest er een passagier van boord gehaald worden, toen sloot er een deur niet goed (best handig zo'n dichte deur), daarna mochten we in de file omdat er een vliegtuig een aanvaring met een vogel had (spoiler alert, vliegtuig won). Maar met een half uur vertraging gingen we dan toch omhoog voor een vlucht van 8 uur naar Amsterdam. 

De vlucht was verder saai. Oud vliegtuig met rammelig entertainment (werdt gelukkig goed gemaakt door een gezonde portie turbulentie)

Dan nu even afsluitend. 2 weken pretparken met een puber...gemiddelde stappen deze vakantie zo rond de 20.000, das zo'n 15 kilometer per dag. 

Wekker? Ja. 

Planning? Jazeker 

Alle plannen zoals van te voren verwacht? Gelukkig niet. Een eerlijk? Dat is precies waarom we een planning hadden. Om ruimte te creëren voor flexibiliteit. 

Was het altijd gezellig? Nee natuurlijk niet. 

Vakanties met een puber zijn grillig. Ochtenden kunnen… interessant zijn.

Maar ook hier: we kwamen erdoorheen. Door planning, door slim omgaan met wachttijden… en eerlijk is eerlijk: ook door Cas.

Want ja, er waren momenten.

Maar hij blijft mijn partner in crime.

En uiteindelijk hebben we met z’n drieën meer mooie momenten meegemaakt dan ik hier ooit kan opschrijven.

En dat… dat is de magie.

Niet alleen Disney.

Maar wij. 

We hebben meer geluksmomenten met zijn 3en meegemaakt dan ik hier ooit zou kunnen typen. En dat is wat de magie voor ons heeft gedaan deze vakantie. 

Want wel even eerlijk, we zijn nu voor de 8e keer naar Orlando geweest en hebben voor het eerst on-site in het hart van de magie mogen verblijven. 

Toch merkten we dat Disney ook wel steeds meer een cash machine wordt waar magie nog wel aanwezig is maar tegen betaling en zeker niet zo vanzelfsprekend als laten we zeggen 10 jaar geleden. 

We hopen ons sneller dan over 10 jaar te kunnen melden met een nieuwe vakantie aankondiging. Of er dan weer een blog komt? Ik denk het niet.. maar dat zei ik 10 jaar geleden ook haha.

Wellicht tot de volgende aankondiging!