Vandaag onze laatste parkdag.
En dat voel je.
Niet omdat het tegenvalt, Gewoon… klaar is. Rond. Af.
We hebben deze vakantie alles eruit gehaald: een strak schema, wachttijden afgekocht, genoeg rustmomenten ingebouwd. En ja, ook liters “veel te vies” water gedronken om het vol te houden.
Maar nu is de fut er gewoon een beetje uit.
En eerlijk? Dat is precies hoe het moet voelen.
Alsof je denkt: het was geweldig… en het is goed zo.
Dat gevoel zat er vanochtend al in. Na de After Hours van gisteren hadden we gelukkig geen grote plannen meer.
Rond een uurtje of twaalf stapten we relaxed in de Skyliner richting EPCOT. Gewoon een beetje slenteren door de landenpaviljoens en daarna met de monorail door naar Magic Kingdom.
Geen haast. Geen doelen. Gewoon zijn.
In Magic Kingdom hebben we eigenlijk niet veel meer gedaan.
Een beetje rondgelopen. Een beetje gekeken. En vooral: langzaam afscheid genomen.
We zijn rustig gaan lunchen.
Cas een hotdog, wij een wafel met Nutella en vers fruit. Inmiddels een soort vaste traditie voor ons hier. Uit pure nostalgie nog één rondje in de “kaboutertjesachtbaan”, zoals we ’m al jaren noemen.
En daarna… ja, Amerika hè. Twee uur na je laatste maaltijd betekent: tijd voor nieuwe brandstof. Dus: een crème brûlée-croissant en een cupcake met grijze botercrème.
Tijdens deze tweede lunch merkten we het alle drie: energie laag.
Dus besloten we het er even uit te zweten. Of eigenlijk: eruit te zitten.
Carousel of Progress:
20 minuten airco en zitten.
PeopleMover:
nog eens 20 minuten zitten, maar dan rijdend.
En daar, ergens zwevend boven Tomorrowland, kwam het besef:
We hadden een toetjesbuffet gereserveerd… ná het vuurwerk.
Er bestaat echter ook een variant vóór het vuurwerk. En met onze energiestand op “bijna uit” was de keuze snel gemaakt.
Dus naar City Hall om het om te laten zetten.
Geen probleem. City hall en bevindt zich op een heel groot plein met iets te hoge stoepjes waar je makkelijk over struikelt. En jullie kennen me, zo'n kans laat ik niet onbenut..
Ik struikelde dus, probeerde met nog vast te grijpen aan een hek...dat net te ver weg stond een ging dus vol onderuit. Resultaat: kapotte knie, kapotte elleboog, kapot ego.
’s Avonds hebben we nog een corndog gegeten en daarna Tron nog één keer gedaan.
En ja nog steeds fantastisch. Op de terugweg kwamen we langs Buzz lightyear dus die ook nog maar even gedaan. Resultaat? Zoals altijd...
Cas liet zelfs nog even zijn ouders alleen in de dombo molen onder het mom "als ze het maar naar hun zin hebben "
Daarna was het tijd voor het toetjesbuffet en de VIP-plekken voor het vuurwerk.
Eerlijk is eerlijk: je doet het vooral voor die plekken. Maar het buffet zelf was meer dan prima, en er was alcohol, dus dan zit je sowieso goed.
Na het toetjesbuffet liepen we naar onze plekken. En daar gebeurde het weer.
Dat moment waarop alles even stilvalt en je alleen maar kijkt. Disney en vuurwerk… ze snappen het gewoon.
Wat Disney ook snapt? Hoe je 8000 mensen terug krijgt naar hetzelfde Resort als dat van ons met enkel bustransport. We hebben wel 8 bussen moeten wachten maar zaten toch binnen een half uur in de bus!
En zo eindigde onze laatste parkdag.
Niet met rennen. Niet met alles eruit persen.
Maar precies goed.
We waren uiteindelijk zelfs een uurtje eerder dan gepland terug op onze hotelkamer. Nog één nacht in de bubbel waar we twee weken in hebben gezeten.
Al is het dit keer met onze ogen dicht.
De volgende blog… komt weer vanaf Nederlandse bodem.
Tot dan.
En zo zit het er al weer op! Dank dat we weer mee mochten genieten
BeantwoordenVerwijderen