Dag 15: Er is een tijd van gaan en een tijd van thuiskomen

Als je een blog schrijft moet je hem afmaken. Wel een waarschuwing vooraf: Een saaie reisdag bevat misschien genoeg inhoud om te vertellen maar beelden om dit verhaal kracht bij te zetten zijn lastiger. Weinig foto's, sterker nog..geen foto's vandaag maar extra veel slap gelul dus.

Vanochtend stonden we op tijd op. Niet om rope drop te halen, niet om de drukte bij de parken te ontlopen.  Nee vandaag stonden we op om de shuttlebus naar het vliegveld te nemen .

We hadden nog even dus we konden mooi nog even een snel ontbijtje scoren en ondertussen jaloers kijken naar de mensen die zich klaar maakten voor hun hoogstwaarschijnlijk magische parkdag. 

Toen we ook het foodcourt gedag hadden gezegd was het hoogste tijd.. om onszelf en 3 koffers vol met souvenirs naar buiten te slepen. Hier wachtte ons de eerste verrassing van de dag.

De shuttlebus die door de reisorganisatie geboekt was om ons naar het vliegveld moest brengen was in geen velden of wegen te bekennen.. een ook niet bij ons hotel...

Na telefonisch spoedoverleg met het reisbureau bleek dat de Shuttle ook niet meer zou komen en dat de beste optie was om een taxi te nemen. Gelukkig was deze binnen mum van tijd ter plaatse en zo vertrokken wij dus voor de laatste keer het Walt Disney World Resort af. 

Bij Orlando Airport ging alles soepel en zo zaten we dus 2 uur voor boarding bij de gate te wachten op het vliegtuig dat ons naar Chicago zou brengen waar de overstap plaats zou vinden.

Meestal worden dit soort wachtmomenten opgevuld door schrans partijen. Helaas was de foodcourt afgesloten wegens verbouwing dus hebben we de tijd opgevuld met wachten... op een stoel... heel lang....

Afijn, vliegtuig kwam iedereen erin en in tegenstelling tot 10 jaar geleden keurig op tijd de lucht in. 

Op Chicago wachtte ons een lange wandeling aangezien we op gate G4 aankwamen en voor onze vlucht naar Amsterdam bij gate C11 op ons wachtte. 

Na een aanvaring met een gehaaste reiziger die het nodig vondt Cas aan de kant te duwen (heb Erica de hele vakantie niet zo hard zien rennen) kwamen we mooi tijd aan bij de gate waar het boardingsproces al was begonnen voor onze laatste vlucht.

Eenmaal aan boord ging het minder soepel. Eerst moest er een passagier van boord gehaald worden, toen sloot er een deur niet goed (best handig zo'n dichte deur), daarna mochten we in de file omdat er een vliegtuig een aanvaring met een vogel had (spoiler alert, vliegtuig won). Maar met een half uur vertraging gingen we dan toch omhoog voor een vlucht van 8 uur naar Amsterdam. 

De vlucht was verder saai. Oud vliegtuig met rammelig entertainment (werdt gelukkig goed gemaakt door een gezonde portie turbulentie)

Dan nu even afsluitend. 2 weken pretparken met een puber...gemiddelde stappen deze vakantie zo rond de 20.000, das zo'n 15 kilometer per dag. 

Wekker? Ja. 

Planning? Jazeker 

Alle plannen zoals van te voren verwacht? Gelukkig niet. Een eerlijk? Dat is precies waarom we een planning hadden. Om ruimte te creëren voor flexibiliteit. 

Was het altijd gezellig? Nee natuurlijk niet. 

Vakanties met een puber zijn grillig. Ochtenden kunnen… interessant zijn.

Maar ook hier: we kwamen erdoorheen. Door planning, door slim omgaan met wachttijden… en eerlijk is eerlijk: ook door Cas.

Want ja, er waren momenten.

Maar hij blijft mijn partner in crime.

En uiteindelijk hebben we met z’n drieën meer mooie momenten meegemaakt dan ik hier ooit kan opschrijven.

En dat… dat is de magie.

Niet alleen Disney.

Maar wij. 

We hebben meer geluksmomenten met zijn 3en meegemaakt dan ik hier ooit zou kunnen typen. En dat is wat de magie voor ons heeft gedaan deze vakantie. 

Want wel even eerlijk, we zijn nu voor de 8e keer naar Orlando geweest en hebben voor het eerst on-site in het hart van de magie mogen verblijven. 

Toch merkten we dat Disney ook wel steeds meer een cash machine wordt waar magie nog wel aanwezig is maar tegen betaling en zeker niet zo vanzelfsprekend als laten we zeggen 10 jaar geleden. 

We hopen ons sneller dan over 10 jaar te kunnen melden met een nieuwe vakantie aankondiging. Of er dan weer een blog komt? Ik denk het niet.. maar dat zei ik 10 jaar geleden ook haha.

Wellicht tot de volgende aankondiging!

Dag 14: Het einde is in zicht

Vandaag onze laatste parkdag.

En dat voel je.

Niet omdat het tegenvalt, Gewoon… klaar is. Rond. Af.

We hebben deze vakantie alles eruit gehaald: een strak schema, wachttijden afgekocht, genoeg rustmomenten ingebouwd. En ja, ook liters “veel te vies” water gedronken om het vol te houden.

Maar nu is de fut er gewoon een beetje uit.

En eerlijk? Dat is precies hoe het moet voelen.

Alsof je denkt: het was geweldig… en het is goed zo.

Dat gevoel zat er vanochtend al in. Na de After Hours van gisteren hadden we gelukkig geen grote plannen meer.

Rond een uurtje of twaalf stapten we relaxed in de Skyliner richting EPCOT. Gewoon een beetje slenteren door de landenpaviljoens en daarna met de monorail door naar Magic Kingdom.

Geen haast. Geen doelen. Gewoon zijn.

In Magic Kingdom hebben we eigenlijk niet veel meer gedaan.

Een beetje rondgelopen. Een beetje gekeken. En vooral: langzaam afscheid genomen.

We zijn rustig gaan lunchen.

Cas een hotdog, wij een wafel met Nutella en vers fruit. Inmiddels een soort vaste traditie voor ons hier. Uit pure nostalgie nog één rondje in de “kaboutertjesachtbaan”, zoals we ’m al jaren noemen.

En daarna… ja, Amerika hè. Twee uur na je laatste maaltijd betekent: tijd voor nieuwe brandstof. Dus: een crème brûlée-croissant en een cupcake met grijze botercrème.

Tijdens deze tweede lunch merkten we het alle drie: energie laag.

Dus besloten we het er even uit te zweten. Of eigenlijk: eruit te zitten.

Carousel of Progress:

20 minuten airco en zitten.

PeopleMover:

nog eens 20 minuten zitten, maar dan rijdend.

En daar, ergens zwevend boven Tomorrowland, kwam het besef:

We hadden een toetjesbuffet gereserveerd… ná het vuurwerk.

Er bestaat echter ook een variant vóór het vuurwerk. En met onze energiestand op “bijna uit” was de keuze snel gemaakt.

Dus naar City Hall om het om te laten zetten.

Geen probleem. City hall en bevindt zich op een heel groot plein met iets te hoge stoepjes waar je makkelijk over struikelt. En jullie kennen me, zo'n kans laat ik niet onbenut.. 

Ik struikelde dus, probeerde met nog vast te grijpen aan een hek...dat net te ver weg stond een ging dus vol onderuit. Resultaat: kapotte knie, kapotte elleboog, kapot ego.

’s Avonds hebben we nog een corndog gegeten en daarna Tron nog één keer gedaan.

En ja nog steeds fantastisch. Op de terugweg kwamen we langs Buzz lightyear dus die ook nog maar even gedaan. Resultaat?  Zoals altijd...

Cas liet zelfs nog even zijn ouders alleen in de dombo molen onder het mom "als ze het maar naar hun zin hebben "

Daarna was het tijd voor het toetjesbuffet en de VIP-plekken voor het vuurwerk.

Eerlijk is eerlijk: je doet het vooral voor die plekken. Maar het buffet zelf was meer dan prima, en er was alcohol, dus dan zit je sowieso goed.

Na het toetjesbuffet liepen we naar onze plekken. En daar gebeurde het weer.

Dat moment waarop alles even stilvalt en je alleen maar kijkt. Disney en vuurwerk… ze snappen het gewoon.

Wat Disney ook snapt? Hoe je 8000 mensen terug krijgt naar hetzelfde Resort als dat van ons met enkel bustransport. We hebben wel 8 bussen moeten wachten maar zaten toch binnen een half uur in de bus!

En zo eindigde onze laatste parkdag.

Niet met rennen. Niet met alles eruit persen.

Maar precies goed.

We waren uiteindelijk zelfs een uurtje eerder dan gepland terug op onze hotelkamer. Nog één nacht in de bubbel waar we twee weken in hebben gezeten.

Al is het dit keer met onze ogen dicht.

De volgende blog… komt weer vanaf Nederlandse bodem.

Tot dan.

Dag 13: The final stretch

Vanochtend begonnen we de dag goed bij een prachtig hotel: Disney’s Animal Kingdom Lodge. 

Dit hotel serveert een heerlijk ontbijtbuffet in Afrikaanse stijl… maar dat is niet waarvoor we kwamen. Bij dit ontbijt heb je namelijk ook de mogelijkheid om alcoholische cocktails te bestellen.

Ik besloot voor een zebra dome cold brew te gaan (koude koffie met een flinke zwik likeuren, slagroom en een soort klein gebakje erbovenop). Erica koos voor een mimosa (bubbelwijn met vruchtensap).

Verder hebben we ons rijkelijk tegoed gedaan aan verschillende soorten gesneden ham met een verrukkelijke mosterdsaus, een fantastische broodpudding en nog veel meer lekkernijen.

Leuke verrassing: de mensen die we een paar dagen geleden hadden leren kennen, bleken toevallig precies dezelfde plannen te hebben. Dus na afloop van het ontbijt hebben we nog gezellig staan kletsen en afscheid genomen.

Zoals dat gaat bij een buffet: je eet altijd te veel. Dus zo snel als onze volle lijven ons konden dragen, zijn we naar de bus gegaan voor het middagprogramma.

En wat is er beter na zo’n zware maaltijd dan een uurtje dobberen in een lazy river? Precies.

Helaas heeft de zon mij, ondanks meermalig smeren, toch weer te pakken gehad. Met een nieuwe huidskleur kan ik zeggen dat de vakantie nu écht compleet is. Geen Florida-vakantie zonder verbranding… traditie is traditie.

Aan het begin van de avond zijn we naar Disney Springs gegaan en hebben we een heerlijke pizza gegeten bij een ietwat chaotische pizzabakker, waar je zelf je pizza samenstelt.

Daarna zijn we nog even een afzakkertje gaan halen bij een cocktailbar.

Rond een uur of acht was het tijd voor het hoogtepunt van de avond: we mochten ons melden bij Hollywood Studios voor een heel bijzonder event.

In Disney ben je natuurlijk nooit alleen, hoe duur de kaartjes ook zijn. Maar Disney heeft wel een nieuwe manier gevonden om ons geld af te troggelen.

After Hours.

Dat betekent: van half 10 tot half 1 ’s nachts met een select groepje in het park, bijna zonder wachttijden, mét “gratis” popcorn, ijsjes en frisdrank.

Dat “gratis” is natuurlijk discutabel, gezien de prijs die we hebben betaald… maar eerlijk is eerlijk: het was het dubbel en dwars waard.

Gesloopt, maar extreem voldaan, lagen we rond half 2 ’s nachts in ons bed.

En morgen?

Onze laatste dag… met nog één bijzondere afsluiting op de planning.

Dag 12: nog één keer alles eruit persen

Vandaag was officieel alweer onze laatste volledige parkdag in Disney. En eerlijk is eerlijk: we hebben de parken inmiddels ook wel een beetje uitgespeeld. Dat geeft een gek soort berusting. Over drie dagen zitten we gewoon weer in het vliegtuig naar huis.

Maar vandaag nog niet.

Vandaag was het nog één keer knallen.

We begonnen de ochtend in Animal Kingdom.

Nog één keer de safari, gewoon omdat het kan.

Nog één keer Expedition Everest, omdat die gewoon altijd goed is.

En daarmee was het eigenlijk ook klaar. Alles wat we hier nog wilden doen, hadden we gehad. Dus hup, de bus in richting Magic Kingdom. 

We hadden al de hele vakantie iets op het lijstje staan: een popcornemmer samenstellen met toppings. Ik had het ergens op YouTube gezien. Wat het werd? Diabetes type 2 in optima forma.

Boterpopcorn, melkchocolade, marshmallows, M&M’s en pretzels. Met een bak suiker in onze handen gingen we naar een attractie die we sinds 2006 altijd hebben overgeslagen: Country Bear Musical Jamboree. Hilarisch. Soms moet je dingen gewoon een kans geven.

Kort samengevat: zingende beren met een countrysausje.

Daarna stond Tiana’s Bayou Adventure weer op de planning. We zaten vooraan. Fout.

Zeiknat kwamen we naar beneden. En alsof dat nog niet genoeg was, werden we daarna stilgezet in een ruimte waar de airco op standje vrieskist stond. Koud, verkleumd en doorweekt kwamen we weer naar buiten. Niet ons beste moment.

Daarna Haunted Mansion. Niet eens per se voor de attractie, maar voor de foto.
We hebben namelijk PhotoPass en krijgen normaal gesproken alle attractiefoto’s automatisch binnen. Alleen… dat gaat dus regelmatig mis. We krijgen nu vooral foto’s van compleet onbekende mensen.

Ook vandaag weer geen succes, maar dat lossen we overmorgen wel even op.

Het werdt tijd voor lunch. Cas ging los op chicken tenders, Erica en ik deelden een chicken parmesan sandwich en een flatbread. 

Prima eten hier in Magic Kingdom vanaf een papieren bordje met 400 gillende peuters om je heen, maar ja wie gaat er dan ook midden op de dag vrijwillig lunchen in Fantasyland...wij dus.

In de middag nog even door elkaar gerammeld in Space Mountain met Cas 

en daarna met z’n drieën Buzz Lightyear. Uitslag?

Cas wint. We zijn eraan gewend inmiddels.

Bij de uitgang van Buzz stond Erica haar favoriete karakter trouwens te wachten op een leuke foto. En ach als Stitch dat nou zo graag wil, wie zijn wij dan om nee te zeggen

Laatste stop van de dag: EPCOT.

Hier hebben we Nemo gevonden…(en ja, die grap moest gemaakt worden)

en daarna nog even door het aquarium gelopen. 

En toen… kwamen we iets tegen.

Een waterspeeltuin. Voor kinderen. en voor volwassenen die zichzelf nog nét niet helemaal serieus nemen. (wij dus)

Gelukkig bleven we hier droger dan eerder die dag, want er stond nog iets op de planning.

Een achtbaan.

En… Frozen.

Die hadden we nog nooit gedaan. Niet omdat we ’m niet wilden, maar omdat we simpelweg nooit een puber bij ons hadden om er een beetje mee te pesten.

Dus ja… dit was het moment.

En eerlijk? Hij was leuker dan verwacht.

Het liep inmiddels tegen half negen en dat betekent hier een beetje Disney-bedtijd. We besloten het netjes af te ronden. Terug naar het hotel, nog even eten en vooral voelen dat dit soort dagen langzaam op begint te raken.

Morgen nog één keer iets totaal anders.

Ontbijten in Afrikaanse sferen, in een ander hotel. Geen idee wat we gaan krijgen.

Maar eerlijk?

Het enige wat ik zeker weet is dit: Als er een alcoholische koffiecocktail op het menu staat…
Zit ik goed.